Soms is niks zeggen gewoon de beste oplossing ^^

Je moet uitkijken met wat je zegt en hoe je je gedraagt in sociale kringen wordt me regelmatig op het hart gedrukt.

Want voor je het weet, snelt je imago je voorbij en jojo je vervolgens heen en weer van "onzeker" (ik zeg ten slotte altijd wat ik denk of vind, kritische of negatief op te vatten opmerkingen blijven nou eenmaal erger hangen en vrouwen vinden het doorgaans fijn om dan te zeggen dat zo iemand onzeker of jaloers is)....

Naar "dominant" (ook ik heb wel eens een kutdag waarop ik eens alleen maar over ik, ik en nog eens ik wil praten en geen zin heb in iedereens levensverhaal), dan naar "bijdehand" (ja ik weet van alles een beetje dankzij discovery ook al heb ik niet gestudeerd en ik verzin die shit dus niet zul je zien als we gaan googelen wie er gelijk heeft ;)

Naar "arrogant" (omdat ik soms in mn eigen wereld zit en dan niemand meer zie of hoor)....

En via "Irritant" (ja ik word regelmatig moe van mezelf en nee mn pilletje is nog niet uitgewerkt, sommige dingen weiger ik gewoon aan te passen dat heet "karakter") weer terug richting "onzeker".

Nou interesseert het me eigenlijk niet zo wat mensen die mij niet kennen van me vinden, want als je een beetje aan me gewend ben ben ik best leuk al zeg ik het zelf.

Maar die irritante types die al een mening over je hebben die alleen maar is gebaseerd op je uiterlijk hebben op de een of andere manier altijd toch een soort invloed op mn humeur.

Ik verlaat mijn huis niet zonder make-up op mn gezicht namelijk... desnoods smeer ik nog ff snel wat op tijdens het rennen met alle zooi en kroost naar de auto 's morgens.

80% van mn kleding bestaat uit rokjes of jurkjes, niet omdat ik een MILF wil zijn maar gewoon omdat ik broeken onhandige dingen vind die niet passen bij mijn leefstijl (probeer maar eens snel te douchen, het afdrogen te skippen ivm tijdgebrek door foute planning en dan een skinny aan te trekken. Dat is gewoon NIET MOGELIJK zonder talkpoeder, en dat geeft van die rare vlekken.. alsof je het hele jaar door oliebollen eet met teveel poedersuiker).

Daarbij kan ik je vertellen dat ik graag heel dramatisch in kleine parkeerplekjes parkeer zo dicht mogelijk tegen irritante roze of lila brommobieltjes met een compleet belachelijk kenteken waar kreten op staan als "tha bitch" of "milfmobiel" en er geen moeite mee heb mn kids 4x in de week over te laten blijven omdat ik anders alleen nog maar hectisch heen en weer aan het rennen ben.... Ik heb zelf namelijk ook nog een leven.

Laten we eerlijk zijn...dat zijn natuurlijk niet direct de kenmerken van een toegewijdde moeder die haar leven graag in de wacht zet tot de kids zichzelf scheren en dat ontgaat de moeders die zijn vergeten ooit nog in de spiegel te kijken dus niet.

Er is dus zo'n type die ik regelmatig tegenkom en meestal wisselen we dan betekenisvolle blikken in plaats van woorden (ik die van "praat niet tegen me want je bent een trut ik lach alleen vriendelijk omdat dat hoort in het openbaar" en zij die van "eigenlijk wil ik hoofdschuddend naar je kijken want wat kijk ik toch op je neer") en fantaseer ik hoe ik haar ff vertel wat voor stoffige doos ik haar eigenlijk vind.

Zo kwam ik haar vandeweek dus ook tegen, en meestal loop ik zo snel mogelijk door omdat ik mn eetlust niet wil verzieken.

Nou moet je je dus een vrouw voorstellen die 6 jaar na dato nog steeds klaagt over haar achtergebleven zwangerschapskilo's, iedereen op de hoogte houdt van het wilde vlees en de waterwratten die zijzelf of wie dan ook (want ik haak meestal af bij dat onderwerp) moesten laten verwijderen, een bermuda draagt met witte orthopedisch verantwoordde instappers, tuniek met bloemen maar wel een wit onsexy hemd eronder en een "handig" kort koppie.

Plukjes shag die onder uit haar armpitten koekeloeren (waar je niet naar wil kijken maar wel naar móet kijken en dat is super voor de lijn!) en als ze al een bh draagt is het vast een sportbeha, want er is geen duidelijk onderscheid tussen haar pens, borsten en enorme kamelenteen.

Facebook vindt ze maar raar en ze heeft na 4 jaar twijfelen eindelijk hyves aangemaakt en haar Nokia 3310 voldoet nog prima want die kan tenminste in een hoesje met een plastic raampje tegen vette vingers aan je broekriem prijken. Daarnaast vindt ze het maar raar dat er werkende moeders bestaan, droogt ze alles af met de hand want mensen met een vaatwasser zijn lui en bekakt en ruikt ze altijd naar een mix van groene zeep, een overdosis wasverzachter en kaakjes.

Ze heeft nooit wat "hips en happing" te melden zoals ze zelf alles noemt wat op dat moment al oud nieuws is en jezelf mooi maken vindt ze maar oppervlakkig, haar mening is verder ook de enige juiste en alles waar ze geen verstand van heeft vindt ze maar tijdverspilling, onzin of "apart".

Nu had ze zelf van de week blijkbaar een nieuw woord geleerd, maar al had ze Google gesnapt of met normale mensen omgegaan had ze de juiste betekenis gekend.

Zo kwam het dus, dat ik ineens met mn mond open stond te luisteren toen ze vertelde dat ze laatst met haar "fling" die ze via marktplaats had leren kennen samen met haar man nieuwe gordijnen voor de slaapkamer uit waren wezen zoeken bij de kwantum.

Dit verhaal ging vervolgens als een lopend vuurtje. Maar ik snapte er niks van en vroeg toen alle roddeltozen gingen doen waar ze goed in zijn, wat ze bedoelde met "fling". Waarop ze met een toontje alsof ze het tegen een kleuter had aan me uitlegde dat dat een hip woord is voor "kennis"...

Natuurlijk heb ik dat lekker zo gelaten... Het is immers niet aardig om impulsief te zeggen waar het op staat toch?
Correct me if I'm wrong....

Woorden

Duizend keer herhaal ik in mijn hoofd jouw woorden
Alsof de betekenis niet eerder duidelijk was
Onduidelijk aan wie zij toebehoorde...
Ik jouw ontbrekende onverdeelde aandacht mis, nu pas.
woorden die hun doel leken te missen
Waarvan een duidelijk verklaring tot de dag van vandaag ontbreekt
Maar eenmaal uitgesproken, nooit meer uit mn hoofd te wissen,
Ik hoop zo dat het jouw ook steekt
Mn hoop is vervlogen
Het is nu echt te laat
De woorden die je koos
Breken voorgoed onze rode draad
Zelfs als er een weg terug is,
Is alles kapot en niet meer ongedaan te maken
Mijn hart beschadigd
Liefde in slaap gesukkeld om nooit meer te ontwaken

Liesbeth Cordia

"Maassluise roofbende op heterdaad betrapt"

Het heeft even geduurd, maar de zaak rondom het mysterie is dan eindelijk opgelost.

Al weken werd het normaal zo rustige Maassluis in de greep gehouden door een reeks misdrijven welke op zn zachtst gezegd nogal "vreemd" te noemen waren.

Zonder enig spoor verdwenen er namelijk koekjes, broodjes en eierkoeken. De dieven leken een vreemde voorkeur te hebben voor gluten- en/of tarwevrije producten.

Hoewel alle middelen werden ingezet om de dieven op heterdaad te betrappen, ontbrak elk aanknopingspunt en werd het onderzoek vorige maand dan ook stilgelegd i.v.m. een doodlopend spoor.

Een 28-jarige maassluise moeder van drie betrapte de bende op heterdaad in haar eigen woning;

"Ik schrok me natuurlijk kapot en kon mijn ogen niet geloven! Met mijn handdoek om mn heup kwam ik nietsvermoedend uit de douche toen ik gestommel hoorde in de woonkamer. Ik besloot polshoogte te nemen en was natuurlijk ontzettend geschokt toen ik de dieven op de grond achter mijn tafel een spelteierkoek zag verorberen", aldus de heldin.

De hulpdiensten waren snel ter plaatse en in afwachting van hun vervolg kunnen de maassluizers weer rustig ademhalen.

Voor Liesbeth Cordia, de 28-jarige vrouw uit Maassluis die de rovers heeft ontmaskerd is binnenkort een huldiging in haar woonplaats waar ze een lintje zal ontvangen voor haar heldendaad.

Zacht eitje

Met een brok in mn keel rijd ik terug naar huis.

In de buurt van de studio a.k.a. het Eve's Fall thuishonk zit een stukje bos/moeras (zo bleek) naast een autoweg.

Dit is een behoorlijk druk stuk weg daarom schrok ik me dood toen ik plots een koddig klein felixkitten zag oversteken richting moddergebiedje.

Vanmiddag zat ik namelijk nog te mijmeren over een nieuwe kitten, als speelmaatje voor mijn kleine rode schatje. Dit leek het lot, dit zwerfkatje moest ik redden van het hobobestaan.

Nog steeds gaat er geen dag voorbij zonder dat ik denk aan mijn kleine rode vriend die in april 2012 onder de wielen van een grote gemene auto terecht kwam. Des te groter was mijn angst dus dat zoon kleine lieve babypoes dit zelfde lot te wachten staat.

Ik raapte mn moed dus bij elkaar, slingerde mn auto aan de kant en liep op mn hoge hakjes met toevalligerwijs niet handige kittige outfit (lees: als je iemand in zo'n kort rokje langs een druk kruispunt ziet lopen vraag je je af of ze aan het werk is) richting natuurgebiedje, waar ik vervolgens met mijn rechterbeen tot mn knie in een modderpoel wegzakte waardoor ik even bang was mn schoen voor eeuwig te verliezen.

Ik trok mn been uit de zompige hoop modder (of paardenstront, wie zal het zéggen) en op het moment dat ik daar zo alléén in het verlaten gebied stond met mn modderige been bedacht ik me dat dit een slecht idee was en ik zei snel een schietgebedje in de hoop geen potloodventers tegen te komen.

Klein bang poesje had me inmiddels gezien en maakte zich snel uit de voeten richting de duisternis.

Toch zag ik hem of haar zitten en begon ik (lekker infantiel) geluiden te maken waar mijn brave afgerichtte wij-geven-zelfs-een-high-five in ruil voor blikvoer -kattenbeesten altijd direct blij op reageren. Dit katje, voor zover ik wat kon zien leek te denken: "is niet helemaal van deze wereld"....

Voor ik het wist hoorde ik mezelf zelfs zeggen "kom maar schatje, MAMA (???!) is er om je te redden! Ik wil voor je zorgen!" maar helaas mijn pogingen om dit kleine poepie te vangen met gevaar (cordiaans overdrijven) voor eigen leven waren zinloos.

Ik wilde de hoop niet opgeven maar elke stap dichter bij de kleine schat zorgde ervoor dat hij verder bij me vandaan rende tot ik er een geen idee hoe diepe greppel voor moest oversteken...dit leek me geen goed plan maar wat voelde ik me rot dat ik niets voor hem of kon doen.

Ik had em zooo graag willen redden, de kleine kat een thuis willen geven. Natuurlijk resulteerde dit kleine avondtuur dus in een emo-episode in de auto terug. Wat was 2012 eigenlijk een kutjaar.

Niet voor niets had ik besloten er geen speciaal blogje aan te wijden; naast het verlies van mn kleine rode vriend, mn operatie en algemene gezondheid, mn vader die zichzelf bijna doodreed en later epilepsie bleek te hebben, mn kleine meid met dr allergieën, mn man die te horen kreeg dat zn baan aan een draadje hangt ivm de derde ronde bezuinigingen en nog wat kleine tegenslagen had ik geen zin om dit nogmaals uitgebreid op te gaan rakelen in een blog waarin ik dan fantaseer dat 2013 zoveel anders gaat zijn...

Feit is dat ik het niet weet, al heb ik vast 1 jammerlijk feitje voor het lijstje: ik ben een zacht ei, misschien ga ik morgen wel terug met kaplaarzen en een regenpak om mijn lotsbestemming te vervullen en dat poesje te redden.
Wie helpt?

Frodo is er nog

Met alle kracht die ik nog in me heb, weet ik nog net te voorkomen dat ik een vrije maar dodelijke val maak in een plots ontstaan ravijn dwars door mn woonkamer heen.

Hoewel mijn hart van adrénaline tekeergaat voel ik naast angst ook een plotselinge vreugde opwellen; waar vroeger het huis van mn vervelende buurman stond (vanaf hier "frodo" genaamd) ligt een ogenschijnlijk kilometersdiepe geul.

Half maassluis lijkt te zijn opgeslokt door moeder natuur. Gek genoeg is het eerste wat ik me bedenk "zou ik nog 3g hebben?". Dit is uiteraard niet het geval want ik heb T-Mobile.

Mijn kinderen lijken in tegenstelling tot nachten waarin er geen polarshift plaatsvond door alle teringherrie en chaos heen geslapen te hebben.

Net op het moment dat mijn man met een bos bloemen blij door de plaats waar ooit een tochtende voordeur zat komt aangelopen vliegt er een regenboogpoepende roze eenhoorn uit de krochten van de hel naast mijn huis en weet ik dat ik blijkbaar even was ingedut.

Ik schrik wakker, kijk uit mijn raam en zie dat mijn huis nog steeds aan dat van frodo vastzit. De wereld is er nog, niet vergaan en ook geen spoor van een ruimteschip. Net als het 3g netwerk op mn telefoon. Terug naar de orde van de dag dus, voor nu is dat slapen. Welterusten!

Gaat de wereld naar de klotenballenfabriek?

Ja, dat is bijna net zo zeker als het feit dat ik iedere maand rond volle maan ongesteld ben.

Of dat einde van de wereld of hoe je het wilt noemen ook samen valt met de voorspelling van het meest bloeddorstige volkje uit de geschiedenis? Dat valt te betwijfelen. 

Naast het feit dat er een enorme lijst van flatervoorspellingen te vinden is op wikipedia*, 

heb ik weinig vertrouwen in de spirituele bovenmenselijkheid van de maya's. 

Op z'n zachtst gezegd was dit namelijk een nogal bloeddorstig volkje zoals ik al eerder zei.

Een potje prehistorisch voetbal eindigde met het onthoofden van de verliezende partij zijn aanvoerder en als het een tijdje niet had geregend gooiden ze om de watergod vrolijk te stemmen een menselijk offer in hun enige natuurlijke bron van drinkwater na hem of haar eerst te hebben afgeholpen van een kloppend hart.

De maya's zijn voor zover ik op de hoogte ben (met dank aan discovery) dan ook hun eigen mooie stad ontvlucht omdat er alleen nog verontreinigd water was waardoor de mensen door de ranzigste etterverknettering en builenpest van het drinken van dit lijkenwater massaal stierven.

Ook heb ik me laten vertellen dat ze er in de cyclus die ze beschrijven in hun voorspellingen er vanuit gaan dat de aarde al 2x heeft doorgemaakt wat er morgen moet gaan gebeuren. 

De eerste keer waren de aardse bewoners namelijk van modder en de tweede keer van hout maar miste ze emoties (gemiste kans als je het mij vraagt. Wat heb je nou aan emoties, als we die niet hadden hadden we nu misschien een goed kabinet gehad). Nou ben ik geen drs. of geniaal meesterbrein, maar ik denk dat dit verhaal over mensen van modder of van hout op zich al aangeeft hoe serieus we deze voorspelling zouden moeten nemen.

Voorspellingen zijn altijd maar een beetje vaag naar mijn mening. Als ik volgende week de horoscoop lees van deze week, zijn er ongetwijfeld dingen die kloppen. Niet omdat de sterrenkijker van de tina of de viva echt een geloofwaardig kijkje nemen in een glazen bol, maar meer omdat we het hebben over dingen die allemaal te voorspellen zijn met kansberekeningen en een natte vinger in de lucht.

Als mijn horoscoop zegt: misschien wint u een prijs. Is de kans namelijk groot dat ik meteen een paar krasloten koop en meedoe aan een wedstrijd en dan is de kans inderdaad aanwezig dat ik win en mocht dan dan weer zo zijn dan had mn horoscoop inderdaad gelijk! ;)

Zo is dat ook met alle natuurrampen die al voorspeld waren en allemaal zijn "uitgekomen". Natuurrampen gebeuren al decennia lang. Omdat we tegenwoordig nogal mediageil zijn en de hele dag op ons mobieltje en tv het laatste nieuws volgen zijn we van alles wat er gebeurd op de hoogte. Tsunami's, overstromingen, noodweer en andere natuurrampen gebeuren bijna dagelijks. Vroeger hoorde je alleen de ergste en als je geen abo had op de krant of de hele week geen radio kon luisteren omdat dit alleen voor rijke poeperts weg was gelegd wist je helemaal niet dat het was gebeurt.

Sommige rampen herhalen zich nou eenmaal. Een actieve vulkaan gaat een keer uitbarsten, daar heb ik geen sterrenkijker voor nodig om dat vast te stellen.

Boeiend vind ik op z'n minst wel hoeveel mensen nu hysterisch hun status op Facebook updaten met zogenaamd sarcastische afscheidberichten en lolligheid dat ze op de laatste dag van de aarde gewoon moeten werken. 

Hoewel niemand zegt er in te geloven, zijn er wel degelijk mensen die er letterlijk van wakker liggen en zijn er zelfs avondvullende televisieprogramma's over mensen die alles maar dan ook alles doen om te zorgen dat ze de eerste jaren na doomsday kunnen overleven in hun kelder met astronautenvoer en geweren in de aanslag. 

Nou is het op zich al vrij zorgbarend wat voor volk er dus straks overleefd en wat dat straks doet met de gemiddelde intelligentiegraad van de mensheid mocht er wel iets raars gebeuren. Want zeg nou zelf; 

Ze hebben geheime voorbereidingen getroffen en geheime verschuilluiken die iedereen wereldwijd al heeft kunnen aanschouwen inclusief close-ups van vluchtroutes en plaatsen waar meer munitie en eten is te vinden op de internationale tv (doomsday preppers op jawel: discovery). Dus hoe slim kunnen ze zijn.

Een hoop mensen die ik ken geloven niet (meer) in God. Maar wel in een vage voorspelling van een volkje wat het zelf maar in kleine getallen heeft overleefd door hun eigen dommigheid. Dat zelfde restje maja's liet zich filmen door Ymke en Britt vorig jaar en wist wijselijk te melden dat we nog kans hadden te overleven als we maar voldoende bloedoffers brachten en ons zouden wenden tot de goden met gebeden.

Persoonlijk ben ik van mening dat als de wereld inderdaad morgen kapot gaat, dit hoogstwaarschijnlijk komt door een (of meer) meteoor. Niet vanwege die voorspelling, maar omdat (ook weer dankzij discovery) we dagelijks een heleboel keer (vraag me niet om precieze getallen) al redelijk vaak  op het randje van verdommenis balanceren door alle passerende meteorieten langs onze kleine blauwe planeet. Het is dus gewoon een kwestie van tijd, maar een meteoor zal op een bepaalde dag ongetwijfeld een keer uit zijn baan raken en de aarde op zijn minst een klein beetje vernachelen.

Wanneer? Geen idee.... maar mijn majakalender loopt in ieder geval in 2013 gewoon door! ;) 

* lijst van (mislukte) voorspellingen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_voorspellingen_van_het_einde_van_de_wereld

Fijne voorbereidingen!

Het is weer bijna zover. Kerst en oud en nieuw zitten eraan te komen.

Persoonlijk ben ik er niet zo dol op. Niet vanwege alle vrolijke dingen als kerstbomen en jezelf volproppen met de hele familia tijdens het gourmetten maar vanwege al die voorbereidingen en vuurwerk.

Ik heb een schijthekel aan vuurwerk en snap ook niet dat mensen er geld voor over hebben maar het meest irritante vind ik nog wel kerstpost.

Kaarten krijgen is leuk, kaarten schrijven is een tijdrovende bezigheid. Ook daar komt de gierige scrooge in mij naar boven want eerlijk gezegd vind ik het allemaal maar zonde van mijn geld.
Vorig jaar bleek het ook weggegooid geld want ik kwam medio februari een stapel kerstkaarten voorzien van adressen en postzegels tegen in een handtas die ik dus ben vergeten te posten.

Ook nu heb ik dus weer gemotiveerd kaartjes ingeslagen maar ligt die stapel dus al een week onaangeroerd in de hoek.
Mocht ik dus weer niet toekomen aan het nakomen van mijn beloftes aan mezelf mbt het sturen van kerstkaarten;

Weet dan dat het niet persoonlijk is en dat ik iedereen die me lief is natuurlijk toch wel fijne dagen wens!
Ik hoop dat het snel weer achter de rug is en iedereen zn ledematen ogen en geliefden behoudt tijdens het afsteken van vuurwerk.

Hier dan toch een kiekje met mijn beste wensen voor 2013. Mijn goede voornemens?

Volgend jaar geen moeite meer doen om kerstkaarten te kopen.