Ook goedemorgen klootzak

"Ook goedemorgen klootzak!" is wat ik de bestuurder van de truck die het me zojuist onmogelijk heeft gemaakt om uit mijn parkeervak te rijden toe roep.

Mijn kinderen zitten al in hun gordels en ik heb de motor net gestart, ik sta op het punt uit mijn parkeervak te rijden als de vrachtwagen van een beddenleverancier aan komt rijden. 

De niet zo beste man ziet overduidelijk mijn vriendelijke "mag ik er eerst even uit"-handgebaar maar negeert tot mijn stomme verbazing mijn aanwezigheid voor hij de truck midden op de weg en half voor mijn vak tot stilstand brengt. 

Even verwacht ik nog dat hij dichterbij de stoep wil parkeren, hij staat immers op de weg alsof het een tank is (zoals mijn vader zou zeggen, er had nog een vrachtwagen naast gekund als ie normaal had geparkeerd)

maar zijn koplampen doven en er stappen twee Sjakies op hun dooie gemakje uit.

Ik besluit uit te stappen om te vragen of ze hun auto even normaal neer kunnen zetten waarop ik van de bezorger toegesnauwd krijg dat het niet zo lang duurt.... Maar om 12 minuten voor half 9 heb ik geen tijd voor dingetjes die misschien wel iets langer duren dan "niet zo lang". 

Daarom doe ik het enige wat me op dat moment waardevol lijkt, gezien bij de klootzak toch het stukje inlevingsvermogen lijkt te ontbreken.

Ik scheld de klootzak even lekker uit en ik moet zeggen dat dat enorm oplucht. Uiteindelijk steek ik via de stoep en in zn achteruit door naar een alternatieve route en krijg ik de kids nét op tijd op school. Onderweg vraagt mijn dochter of je écht je groot rijbewijs bij een pakje bona kunt krijgen en is mijn andere dochter benieuwd waarom ik die meneer het lelijke woord van plasser toeriep. 

 Zoals ik al had verwacht; bij terugkomst staat de vrachtwagen er nog steeds. Is het erg onaardig als ik de klootzak van de dag de allerlangste file toewens op deze maandagmorgen? 

gestreken kussenslopen en ontbijt op bed

Zo veel te doen en zo weinig tijd. Een probleem van iedere moeder en misschien zelfs wel ieder mens.
Slapen lijkt tegenwoordig meer luxe dan een primaire levensbehoefte want er moeten dingen geregeld worden, voor de band, werk en hier en daar zou ik iets georganiseerder met mijn huishoudelijke taken om willen gaan.

Mijn huishouden is zoals mijn moeder wel eens zegt; een huishouden van jan steen. Ik weet niet wat ze daar precies mee bedoelt...er blijft wel eens wat liggen maar niet iedereen slaapt beter op een gestreken kussensloop toch?

Ik neem mezelf wél al twee weken voor die strijk nu echt te gaan doen en iedere keer kiep ik met frisse moed de mand met schone was over mijn bed leeg om zeker te zijn dat ik het vanavond écht doe.
Het enige resultaat is dat ik het er met dezelfde vastberadenheid weer in kan schuiven als ik 3 uur later dan ik me had voorgenomen mijn bed in rol, dus misschien heeft ze een punt. Nu de schoolvakantie is aangebroken voorzie ik dat het de aankomende twee weken ook niet gaat lukken.

Schoolvakanties zijn voor de meeste moeders (heb ik van horen zeggen) niet bepaald een vooruitzicht op geluk en rust, maar ik moet zeggen dat het toch wel bizar lekker is dat ik nu soort van kan uitslapen. Want dat was beslist een luxe waar ik jaren geleden afscheid van had genomen maar het mooiste is dat ik nu in de vroege ochtend geen politieagentje hoef te spelen!

 Kreten als; "trek nou je schoenen aan en waarom eet je je brood niet op" of "hallllo waarom zit de wc verstopt met een halve rol pleepapier??!" en discussies over dingen die ze al jaren zelf kunnen; "tuurlijk kan je je eigen veters wel strikken mama blijft hier staan tot je het zelf hebt gedaan maar dan komen we wel te laat.. nou kom maar op met die rotschoen dan *fuck* nee dit is inderdaad een kloteveter....ehhh wat een nare veters zijn dit zeg." vullen meestal de ochtendstilte bij ons in huis en het ontbreken ervan is dus ook voor mijn wellicht uitslapende buren ook geen gemis.

Af en toe moet je kinderen de ruimte geven om dingen zelf te regelen, die van mij denken zo nu en dan al goed in oplossingen in plaats van in problemen. Zo hadden mijn twee oudste dochters vanmorgen besloten dat ze vast een moederdagontbijt wilden "oefenen".  De rijstwafels met pindakaas en glas glazuuroplossende siroop ("want we mogen geen thee maken zonder toezicht" aldus Fay) waren heerlijk maar het ontbijt van mijn 2-jarige telg was wel enigszins experimenteel te noemen.

Fay was namelijk van mening dat Jenna het brood in de vriezer niet kon waarderen en kwam in haar zoektocht een bak sorbetijs tegen. Jenna had zo genoten van de lange vingers met smoeltjes en mango-ijs dat ze me liet weten voortaan liever door Fay verzorgd te worden met de woorden: "say maakt goed ontbijt! mama maakt altijd vies ontbijt, say doettut voortaan voor Denna".
Jullie begrijpen dat ik me dat geen twee keer laat zeggen, al heb ik uit voorzorg de rest van het ijs net even naar binnen zitten werken in een poging even toe te geven aan het niet afmaken van alles op mijn to-do lijstje van vandaag.

Truste, ik zal in mijn droom straks vast een paar kussenslopen extra strijken voor mijn lieve moeder ;)

Spandex-dress-code a.u.b.

Met mijn conditie van een stacaravan ben ik waarschijnlijk de laatste persoon in de positie om te oordelen maar soms behoud ik me van het recht daar gewoon schijt aan te hebben, sommige dingen moeten toch gezegd worden.
Zondagochtend is bedoeld om rustig op te starten, volgens hele religies zelfs een rustdag waarop je eigenlijk zou moeten rusten en dus vooral de laatste dag waarop ik persoonlijk mee zou doen met een stedelijke marathon.

Vraag me eigenlijk niet precies wat er vandaag in Den Haag aan de hand is voor run, wat me wel opvalt is dat er duidelijk geen enkele richtlijnen zijn en een conditie niet per definitie één van je forté's hoeft te zijn als je wilt participeren.

Dik, dun, klein, groot alles komt voorbij. Zelfs de loco's van de KFC doen een poging om te rennen.
Zoals ik al zei, ben ik zelf een wrak en heb ik werkelijk het uithoudingsvermogen van een lege accu maar toch zijn er een aantal zaken die mij opvallen als ik het gros van de deelnemers bekijk die gewoon echt niet zouden mogen als ik er een mening over mocht hebben.

In zo'n beetje elke sport heb je een dresscode: voetballers dragen shorts met kniekousen, vechtsporters een katoenen badjas, zwemmers een zwempak en Sven Kramer draagt een morphing suit met een gat voor zijn gezicht  (net als alle andere schaatsers) maar als ik het goed inschat is er geen afspraak gemaakt over wat je wel en écht niet kan dragen als je gaat hardlopen.

Ik hoef niet uit te leggen wat er gebeurt als lichaamsdelen in een net niet stevig genoeg spandexje heen een weer slingeren en het beeld van een net iets te forse borst of bilpartij (ik weet het, sommigen vinden dat je daar nooit genoeg van kunt hebben) krijg ik niet snel meer van mijn netvlies.
Denk aan een keitje wat je in een vijver gooit, die kringetjes die zich uitbreiden en een deinende beweging maken zijn heel poëtisch in het geval van water of een semi-strak lijf. In het geval van 30 kilo overgewicht echter niet. Ik stoor me niet zozeer aan het overgewicht, maar wel aan het soort spandex wat de persoon in kwestie dan heeft aangetrokken.

Daar houdt het echter niet op, je kunt tegenwoordig bij de Kruitvat en de Lidl ook sportpakjes kopen, welke superleuk zijn als je er nog wat overheen aantrekt of een mooie lange onderbroek eronder stopt. In het geval van een string en puttige billen echter niet, want als je gaat zweten wordt het een wet-pants party en show je onderdelen van jezelf die je beter voor jezelf en de slaapkamer of de webcam kunt houden (het houdt niet op bij een cameltoe).

Ik nodig daarom iedereen uit om een petitie te starten voor een heuse Spandex-dress-code. Mijn handtekening krijg je als eerste. Als tip wil ik meegeven als je er echt actief mee aan de slag gaat om vooral in de guide-lines mee te nemen dat uni-sex sportpakken sinds 1989 eigenlijk al niet meer EU-approved zijn en mannen boven de, pak em beet 40 jaar uitgesloten moeten zijn van deelname aan sport (in general!) wanneer ze het renpakje uit hun gloriedagen tevoorschijn toveren onder het mom "past nog best, die kilo's ren ik er zo af"

Moraal van mijn verhaal: niks mis met een ouderwetse joggingbroek, mocht je toch kiezen voor spandex, koop dan een goeie en check heeeeel goed of je je porieën niet door de stof heen kunt tellen als je hem aantrekt anders kun je net zo goed een corrigerende panty aantrekken...maar goed dit is slechts mijn mening en ik ben zelf gewoon liever lui dan moe ;)

Ofnie? Day....

Voor de 2e keer je OV-chipkaart verliezen is 1 ding. Vergeten dat je ergens met de auto was is het bewijs dat je toe bent aan een break.

Gisteren was zo'n dag waarvan je eenmaal thuisgekomen van bijkomt en blij bent dat je hem met slechts een paar kleerscheuren hebt overleefd.

Maar dan heb je altijd "the day after".
Deze kun je het beste vergelijken die kater na een avond flink tanken als je heel vroeg uit bed moet.

Toen ik vanmorgen naar het station liep vroeg ik me dan ook hardop af waarom ik eigenlijk niet gewoon had gedronken gisteren. Want onderweg naar het station viel me op dat mijn auto nergens stond.

Na wat gekraak met mn slapende hersenen (die volgens een shabby iq-test op Facebook met een IQ van 170 geen enkel kraakje zouden moeten vertonen tijdens dit bewuste denkproces, ik denk dat die score daarom enigzins verwaarloosbaar is en ik misschien net genoeg werkende hersencellen heb die me nog net ervan weerhouden niet in de mn broek te poepen) wist ik het wéér.

Ik had gisteren de kinderen naar school gebracht met de auto en moest meteen door naar het station waar ik luidpuffend met mijn conditie van een stacaravan op het nippertje de trein wist te halen door als een idioot met zwabberende armen (al rennend mijn tas dichtdoen en mezelf 3x bedenken of ik de auto wel op slot had gedaan en mn OV wel present was) en platvoetrenpasje.

Eenmaal in de trein kreeg mijn lijf een soort aanval (wat overkomt mij! Was dit inspanning???!) waarin al mn spieren (ook die waarvan ik het bestaan niet wist) begonnen te trillen (ô.a. mn oogleden) en al het rood wat je kunt hebben direct concentreerde op mijn gezicht. Met die op als een boei kwam ik uiteraard een moeder van school tegen en schaamde ik me nog een beetje extra.

Goed mn auto stond dus nog bij het station en gevonden voorwerpen op centraal doet niet aan anonieme kaarten teruggeven. Ook niet als je het kaartnummer hebt omdat je je transactiebonnetjes bewaard.

Dat word vanavond dus drinken....

Natte Krant

Ik breng mijn vrije tijd het liefst door onder een enorme steen
Hoewel ik graag onder de mensen ben, ben ik nog het allerliefst alleen
Nieuwtjes en belangrijk wereldnieuws bereiken me meestal veel te laat
Ik was niet op de hoogte van twerken, brony's en het tekort aan blauw op straat.
Ik volg geen nederlandse soaps en realitymeuk op tv
Rik in GTST zn angermanagementprobleem daar zit ik gewoon niet zo mee....
De krant Lees ik zelden, doet meestal dienst als onderlegger tijdens verven of in de kattebak
Toch blijven ze bij het AD en de telegraaf hun telemarketeers inzetten me over te halen op hun gemak
Ik ben de rotste niet, heb ze een keer hun zin gegeven,
Ik kan de komende zes weken voor slechts 92 cent de luxe van een ochtendkrant beleven.
Op deze blauwe maandag snap ik nu eens voor het eerst wat iedereen depressief zit te doen op Facebook.
En zie ik er eens niet zo apart uit in de trein zonder mijn vage Engelstalige fantasybook.
Toch jammer dat het nu regent en ik weer weet waarom ik de krant niet Lees... Ik Krijg die zwarte inkt nooit meer uit mn broek....

ADHD Welnee deel 2

Ik vergeet met grote regelmaat waar ik mn sleutels heb gelaten,
Mn rijbewijs verlopen, ik had het echt niet in de gaten.
Soms kom ik 's avonds thuis en zie ik tot mijn grote schrik;
het koffiezetapparaat nog aanstaan en dat is dus typisch "ik".
Ik zet mijn wekker elke avond,
Maar ik kom er zelden direct uit...
Het was gister veel te laat en die wekker is echt veel te luid.
Alles doe ik morgen echt,
Maar dat lukt me eigenlijk helemaal nooit...
Het "ik doe het morgen" is mijn synoniem voor "ik doe het heus wel, ooit".
Ik vergeet meestal ook te tanken, rijd door tot zelfs het lampje niet meer brandt...
Dat is op zich niet zo'n probleem tenzij je zonder pinpas en benzine in de onbewoonde wereld strandt...
Ik heb het altijd druk en ik maak hele rare dingen mee,
Als mijn dag eigenlijk heel saai was eindigd deze rustig met mijn mobiel in de wc.
Mensen die mij niet kennen zien me aan voor hallucinerende idioot;
Omdat ik zeg dat ik een broer heb die kan vliegen en het nog helemaal wil gaan maken voor mn dood...
Dit zijn slechts een paar van die dingen die me maken tot wie ik ben,
En als niemand dat kan waarderen is dat prima want ik ben mijn eigen allergrootste fan ;)

Even stilte aub...

Na een drukke dag aftaaien in de trein met een boek en zonder herrie. Even lekker wegdrijven van het luidruchtige alledaagse geruis. Gepraat, geschreeuw en geroddel of bemoeienis van mensen die zich ongevraagd in je gedachtenstroom mengen.

Daar heeft de NS iets op bedacht:
namelijk "de stiltecoupé".

Jammergenoeg snapt de reiziger helemaal niks van dit concept. Dan heb ik het in vrijwel alle gevallen over het type reiziger van middelbare leeftijd die in geen enkel geval kan of wil lezen en zich niet aan regels kan of lijkt te willen houden.

Wanneer je deze eigenwijze dames en heren van Middelbare leeftijd wijst op het feit dat ze zich in een speciaal ontworpen stiltecoupé bevinden. Hebben ze er overduidelijk geen enkele boodschap aan, halen ze zelfs hun schouders op of lachen je uit wanneer ze zich in een kudde meereizende pre-pensioeners bevinden.

Ik persoonlijk vraag me dan af of ze soms hun hele leven volgens de regels hebben geleefd. Is dit dan misschien hun variant van "losbandig" of "eens ff lekker overal schijt aan hebben" is. Óf hebben ze gewoon simpelweg net 1 hersencel teveel  welke de dames en heren er nog nét van kan weerhouden om naast de verbale stront ook nog in hun broek te poepen en informatie te verwerken op de juiste wijze.

Ik verwachtte meer van de doorgewinterde 55 plussers. Meestal zijn dit namelijk precies het soort mensen wat maar al te graag roept dat de jeugd van tegenwoordig geen respect meer heeft.
Daar hebben ze dan wel een punt, ik heb namelijk inderdaad geen respect voor mensen die zich ervan bewust zijn dat ze andere mensen storen op de enige plek waar je gewoon je muil moet houden. Of je nou oud bent of niet.

Een boek lezen in de stiltecoupé is wat mij betreft moeilijker (zeg maar gerust een onmogelijke taak) dan in een gewone coupé. Daarbij merk ik dat ik in mn opgefoktheid vanwege de hardnekkigheid van de semi-bejaarde babbelkousen mezelf zowat een hersenbloeding schenk.

Ik baal dus van de NS. Want hoewel het natuurlijk de plicht is van de reiziger zn bek te houden in de stiltecoupé, doen ze zelf weinig om het beleid te waarborgen voor zover ik weet.

Oplossingen zijn er volgens mij genoeg. Mensen die veel reizen met openbaar vervoer en zich ook ronduit storen aan dit probleem zijn volgens mij best bereid er iets voor te betalen of er een extra handeling voor uit te moeten voeren.

Ik stel voor dat je bijvoorbeeld een code nodig hebt om een stilteruimte te kunnen betreden welke je voor een meerprijs of simpel via een sms'je kunt bemachtigen.

Wat mij betreft verkopen ze een maandkaart die je moet scannen bij de ingang voor een paar euro (welke ook als extra optie op een ov-chipkaart met abonnement aangeboden kan worden).
Voor mijn part verven ze die coupé een andere kleur en doen ze er dimlicht in.

Als dat allemaal niet werkt kunnen ze er ook nog voor kiezen simpelweg een vuilniszak leeg te kiepen in de stiltecoupé.
Vorige week bevond ik me in een hele ranzige stiltecoupé en daar was het dan wel te vies om iets aan te raken maar je kon er wel een speld horen vallen.

Mocht de NS het naar mijn idee "hardnekkige probleem" aan willen pakken bied ik geheel gratis en vrijblijvend mijn diensten aan mee te denken naar een oplossing. Ze kunnen me dan mailen naar: liesbeth@evesfall.nl

Tot die tijd raad ik elke stilteliefhebber een stel goed dempende gehoorbeschermers aan en een heleboel geduld.

Zwarte piet wel of niet

In spanning lagen we doodstil in bed te hopen dat we het paard zouden horen lopen op het dak en op 5 December zaten we mierzoet op de bank te wachten op het keiharde gebons op de deur. Hoewel je groen en geel zag van angst; want piet was toch een beetje indrukwekkend; was de spanning enorm. Hoeveel kadootjes zouden er dit jaar voor mij in de zak zitten?

Hoewel ik alleen leuke herinneringen heb als ik terugdenk aan mijn jeugd-sinterklaasvieringen zijn er weinig mensen die er nog zin in hebben dit jaar. Als ik tenminste afga op de huidige berichtgevingen van de
anti-pietenbeweging en de sinterklaastraditieaanhangers onder mijn facebook en twittervriendjes.

Negeren heeft geen zin meer nu dit onderwerp op elk nieuwsoverzicht op mn sociale media toch wel drastisch de boventoon begint te voeren.
Het overwaaien is nog niet aan de hand en hoewel ik probeer in dit geval niet extreem anti of pro te zijn vallen mij wel een aantal puntjes op in deze kwestie.

Allereerst zie ik dat er weinig mensen transparant zijn en beide partijen begrijpen of willen begrijpen.
Mensen die niks zeggen zijn denk ik bang om de haters op hun tenen te trappen en de doorgewinterde lover (die in augustus blij de eerste voorraad pepernoten insloeg ;) roept heel makkelijk onbedoeld kwetsende dingen over racisme waar hij eigenlijk totaal niets vanaf weet.
Correct me if I'm wrong, maar tenzij je afstamt van een bevolkingsgroep die eeuwenlang is onderdrukt weet je gewoon niet waar je het over hebt.

Ik kan me ergens wel voorstellen dat Sinterklaas met zijn "knechten" een doorn in het oog is bij mensen die de achtergrond van generaties geleden nog voelen. Maar aan elk verhaal zit wel twee kanten en
het valt me ook op dat de mensen die met hart en ziel tegen zijn, zich weinig of niet in de materie verdiept hebben waar Sinterklaas nou eigenlijk vandaan komt.
De oorsprong van onze Sint gaat namelijk veel verder terug dan de meeste mensen weten. Toen waren er nog geen stoomboten en Dieuwertje Blok was ook nog niet geboren.

Voor beide groepen valt wel wat te zeggen  maar ik lees zoveel haat en ik vind het echt zonde.
Ik ben katholiek opgevoed en daar hoorde sinterklaas bij, het verhaal van de goedheiligman die kindertjes in de kindertehuizen voorzag van voedsel en kleding of een kado en zelfs zorgde dat arme meisjes toch konden trouwen omdat hij ze voorzag van een bruidsschat. Of jullie het nou leuk vinden of niet niet, zelfs sinterklaas en zn knecht hebben een religieuze oorsprong (even los van de discussie of piet nou wel of niet door de beugel kan). Daarom heb ik er wel een beetje moeite mee dat er mensen zijn die ongefundeerd roepen dat Sinterklaas niet vergeleken mag worden met andere (van oorsprong) religieuze feesten en dat we dus eigenlijk zonder zeuren moeten kappen met onze traditie.

Verschillende legendes staan aan de grondslag van Sint-Nicolaas als beschermheilige van kinderen. zoals elk gebruik wat al eeuwen bestaat, verbastert zoiets met de jaren (ik gok zomaar dat ten tijden van het allereerste Suikerfeest niemand geld aan kledingstukken gespeld kreeg of sla ik nu volledig de plank mis) en je kan natuurlijk ook gewoon iedereen in zn waarde laten en lekker niet meedoen als je het niet begrijpt of er niet achter staat.

Hier een klein stukje geschiedenisles: Sinterklaas was een turk, IN MIJN OPINIE klopt het beeld van "blanke slavendrijver" dus sowieso niet. en is die verbastering van roetzwarte schoorsteenvegers die grappen maken, acrobatencapriolen uithalen, rommel maken in je huiskamer en in het klaslokaal lang niet zo boosaardig en racistisch bedoeld.
Als je eeuwen terug gaat of gewoon even Wikipedia raadpleegt ontdek je al gauw dat Sinterklaas een heus kinderfeest is en altijd is geweest.

Een kind is wat mij betreft een blanco doek, uitzonderingen daargelaten hebben de meeste kinderen geen vooroordelen en leggen kinderen ook het verband helemaal niet met iemand zn huidskleur en de "baas"die dan toevallig een andere huidskleur heeft.
In elk geval mijn kinderen weten dat piet zwart is geschminkt, een maillot en handschoenen draagt en hebben nog nooit aan iemand met een tintje gevraagd of hij of zij sinterklaas goed kent.

En daarom ben ik dus wel verbaasd over de discussie of piet nou wel of niet mag blijven.
Het verhaal is gebaseerd op een gebeurtenis in de geschiedenis, we kunnen er een mooier sprookje van maken en zeggen dat de sint geen knecht had of dat hij roze of blauw was maar dat veranderd natuurlijk helemaal niets aan het verleden.

Ik vind het ook vrij drastisch om iets af te schaffen omdat "probleem" denk ik grotendeels zit in het feit dat sommige ouders hun kinderen asociaal opvoeden; het okee vinden dat hun kinderen lukraak aan elke niet blanke persoon vragen wanneer hij of zij zn schoen mag zetten. Ik wil zeggen: neem het niet te serieus en kijk ook naar de leuke dingen, zoals dat lachende kindergezichtje als piet een handje peternoten toestopt en zegt dat hij of zij lief is geweest.

Om nog niet te spreken over de rommel die we gaan krijgen als we alle teksten van de kinderliedjes moeten aanpassen en het feit dat straks alle vrijwillers van de ouderraad en brandweer niet meer piet kunnen spelen bij hun eigen kinderen, piet wordt wel een stuk makkelijker herkenbaar met een licht kleurtje op zn toet vermoed ik zomaar.

Of je nou anti bent of pro, lees toch eens waar sinterklaas nou echt vandaan komt, het is best wel leuk om te weten hoe iets zat. Al is het maar zodat je je beseft dat je kleine niet perse een playstation in zn schoen hoeft te krijgen, dat een snoepje of een mooi potlood ook al een lach op een kindergezichtje tovert.

Ik vier het zowieso gewoon zoals we dat al jaren doen, ik ben namelijk waanzinnig goed in Sinterklaasgedichten schrijven. Haters raad ik aan om het sinterklaasjournaal gewoon te vermijden, voor je het weet is het weer voorbij. 

 http://nl.wikipedia.org/wiki/Sinterklaas#Nicolaas_van_Myra

Preutse broeder

Vandaag was het tijd voor een CT-scan. Om goed alles in kaart te brengen in je lijf gieten ze je vooraf vol met contrastvloeistof. Dit bewuste "sapje" smaakt eigenlijk net zo als het klinkt en is dus eigenlijk niet weg te douwen.

Uiteraard mocht ik mezelf er anderhalve dag van tevoren al mee voltanken en op de dag zelf lekker extra veel.  Met een scheut limonade was het binnen te houden dus mij hoorde je niet.

Mijn darmen, maag en andere organen die herrie kunnen maken wanneer gewenst des te meer. Want die troep krijgt met name mijn maag zo hard aan het brullen dat mijn katten niet meer op schoot durven en ik mezelf per ongeluk wakker maak met het geluid van een kapotte uitlaat (mn darmen en maag hebben ruzie ofzo?).
Vol goede moed ging ik dan ook naar mijn afspraak want je kunt het maar gehad hebben dacht ik zo. Als ik alles eruit heb geplast is alles weer normaal.

Gelukkig was ik snel aan de beurt en
Wees een vriendelijke broeder me naar mn kleedhok. Meteen viel me op dat hij bij alles verkleinwoordjes gebruikte (wat in mijn ogen echt niks schattiger of minder ernstig maakt)  "U mag uw beha'tje (hoezo, zo klein zijn ze nou ook weer niet) uittrekken, kettinkje (ehm, bedoel je die enorme pendant aan die kolossale ketting a la B.A.?) moet af, oorbelletjes heeft u niet in zie ik dat is mooi (he fijn ik voel me weer 12)". Ik bedankte hem en vroeg of ik mn jurk op mn heupen mocht laten zakken of dat ik in mn onderbroek moest. Inmiddels ben ik namelijk wel over de gêne van het naakt zijn heen in een ziekenhuis. Het zijn tenslotte professionele mensen die elke dag alle soorten naakt zien.

De arme kerel, kreeg echter meteen rode koontjes na mijn vraag en deelde mee dat ik beslist mijn jurkje weer aan kon trekken zonder beha'tje en dat ik het onderbroekje (ok ok, in dit geval is het prima, ik heb liever een kontje dan een reet) aan mocht houden. Maar toen ik eenmaal in de scanner lag, viel mijn oog op de kraaltjes op mn jurk. Ik besloot  het te melden en inderdaad dit was wel een probleem.
Waarop ik aanbood mijn jurk dan maar gewoon uit te trekken.

De preutse broeder wist niet hoe snel hij moest rennen naar een kast voor een vormeloze zak van mintgroen katoen. Want ik moest me tenslotte wel bedekken, om te voorkomen dat ik me niet ongemakkelijk ging voelen volgens de beste man.

Verplegers zijn daar toch wel aan gewend dacht ik eigenlijk. Volgens mij kijken ze echt niet naar je blubberrandje of je lelijke witte benen. Je zou denken dat die mensen het naakte lichaam vooral zien als een klinisch fenomeen. Ze verschonen immers ook bejaarden en kijken naar vagina's waar babies uit komen of net uitgekomen zijn wanneer ze de ontplofte egel in kwestie mogen verzorgen.

Aandoenlijk was het echter wel, dat de man waarschijnlijk direct een vunzig beeld van me had omdat ik waarschijnlijk over kwam alsof ik niet kon wachten om mn knopen (tieten) te flashen.

Gedag leek hij liever niet te zeggen dus toen het onderzoek klaar was maakte hij zich snel uit de voeten. Dan is het nu dus alleen nog  wachten op de uitslag, die hoor ik als mijn favoriete dokter terug is van vakantie.
En dan nu maar hopen dat het niet allemaal overnieuw moet....want die contrastvloeistof zou ik zo ruilen met mn vader zn bidon met dreft.....

Soms is niks zeggen gewoon de beste oplossing ^^

Je moet uitkijken met wat je zegt en hoe je je gedraagt in sociale kringen wordt me regelmatig op het hart gedrukt.

Want voor je het weet, snelt je imago je voorbij en jojo je vervolgens heen en weer van "onzeker" (ik zeg ten slotte altijd wat ik denk of vind, kritische of negatief op te vatten opmerkingen blijven nou eenmaal erger hangen en vrouwen vinden het doorgaans fijn om dan te zeggen dat zo iemand onzeker of jaloers is)....

Naar "dominant" (ook ik heb wel eens een kutdag waarop ik eens alleen maar over ik, ik en nog eens ik wil praten en geen zin heb in iedereens levensverhaal), dan naar "bijdehand" (ja ik weet van alles een beetje dankzij discovery ook al heb ik niet gestudeerd en ik verzin die shit dus niet zul je zien als we gaan googelen wie er gelijk heeft ;)

Naar "arrogant" (omdat ik soms in mn eigen wereld zit en dan niemand meer zie of hoor)....

En via "Irritant" (ja ik word regelmatig moe van mezelf en nee mn pilletje is nog niet uitgewerkt, sommige dingen weiger ik gewoon aan te passen dat heet "karakter") weer terug richting "onzeker".

Nou interesseert het me eigenlijk niet zo wat mensen die mij niet kennen van me vinden, want als je een beetje aan me gewend ben ben ik best leuk al zeg ik het zelf.

Maar die irritante types die al een mening over je hebben die alleen maar is gebaseerd op je uiterlijk hebben op de een of andere manier altijd toch een soort invloed op mn humeur.

Ik verlaat mijn huis niet zonder make-up op mn gezicht namelijk... desnoods smeer ik nog ff snel wat op tijdens het rennen met alle zooi en kroost naar de auto 's morgens.

80% van mn kleding bestaat uit rokjes of jurkjes, niet omdat ik een MILF wil zijn maar gewoon omdat ik broeken onhandige dingen vind die niet passen bij mijn leefstijl (probeer maar eens snel te douchen, het afdrogen te skippen ivm tijdgebrek door foute planning en dan een skinny aan te trekken. Dat is gewoon NIET MOGELIJK zonder talkpoeder, en dat geeft van die rare vlekken.. alsof je het hele jaar door oliebollen eet met teveel poedersuiker).

Daarbij kan ik je vertellen dat ik graag heel dramatisch in kleine parkeerplekjes parkeer zo dicht mogelijk tegen irritante roze of lila brommobieltjes met een compleet belachelijk kenteken waar kreten op staan als "tha bitch" of "milfmobiel" en er geen moeite mee heb mn kids 4x in de week over te laten blijven omdat ik anders alleen nog maar hectisch heen en weer aan het rennen ben.... Ik heb zelf namelijk ook nog een leven.

Laten we eerlijk zijn...dat zijn natuurlijk niet direct de kenmerken van een toegewijdde moeder die haar leven graag in de wacht zet tot de kids zichzelf scheren en dat ontgaat de moeders die zijn vergeten ooit nog in de spiegel te kijken dus niet.

Er is dus zo'n type die ik regelmatig tegenkom en meestal wisselen we dan betekenisvolle blikken in plaats van woorden (ik die van "praat niet tegen me want je bent een trut ik lach alleen vriendelijk omdat dat hoort in het openbaar" en zij die van "eigenlijk wil ik hoofdschuddend naar je kijken want wat kijk ik toch op je neer") en fantaseer ik hoe ik haar ff vertel wat voor stoffige doos ik haar eigenlijk vind.

Zo kwam ik haar vandeweek dus ook tegen, en meestal loop ik zo snel mogelijk door omdat ik mn eetlust niet wil verzieken.

Nou moet je je dus een vrouw voorstellen die 6 jaar na dato nog steeds klaagt over haar achtergebleven zwangerschapskilo's, iedereen op de hoogte houdt van het wilde vlees en de waterwratten die zijzelf of wie dan ook (want ik haak meestal af bij dat onderwerp) moesten laten verwijderen, een bermuda draagt met witte orthopedisch verantwoordde instappers, tuniek met bloemen maar wel een wit onsexy hemd eronder en een "handig" kort koppie.

Plukjes shag die onder uit haar armpitten koekeloeren (waar je niet naar wil kijken maar wel naar móet kijken en dat is super voor de lijn!) en als ze al een bh draagt is het vast een sportbeha, want er is geen duidelijk onderscheid tussen haar pens, borsten en enorme kamelenteen.

Facebook vindt ze maar raar en ze heeft na 4 jaar twijfelen eindelijk hyves aangemaakt en haar Nokia 3310 voldoet nog prima want die kan tenminste in een hoesje met een plastic raampje tegen vette vingers aan je broekriem prijken. Daarnaast vindt ze het maar raar dat er werkende moeders bestaan, droogt ze alles af met de hand want mensen met een vaatwasser zijn lui en bekakt en ruikt ze altijd naar een mix van groene zeep, een overdosis wasverzachter en kaakjes.

Ze heeft nooit wat "hips en happing" te melden zoals ze zelf alles noemt wat op dat moment al oud nieuws is en jezelf mooi maken vindt ze maar oppervlakkig, haar mening is verder ook de enige juiste en alles waar ze geen verstand van heeft vindt ze maar tijdverspilling, onzin of "apart".

Nu had ze zelf van de week blijkbaar een nieuw woord geleerd, maar al had ze Google gesnapt of met normale mensen omgegaan had ze de juiste betekenis gekend.

Zo kwam het dus, dat ik ineens met mn mond open stond te luisteren toen ze vertelde dat ze laatst met haar "fling" die ze via marktplaats had leren kennen samen met haar man nieuwe gordijnen voor de slaapkamer uit waren wezen zoeken bij de kwantum.

Dit verhaal ging vervolgens als een lopend vuurtje. Maar ik snapte er niks van en vroeg toen alle roddeltozen gingen doen waar ze goed in zijn, wat ze bedoelde met "fling". Waarop ze met een toontje alsof ze het tegen een kleuter had aan me uitlegde dat dat een hip woord is voor "kennis"...

Natuurlijk heb ik dat lekker zo gelaten... Het is immers niet aardig om impulsief te zeggen waar het op staat toch?
Correct me if I'm wrong....

Woorden

Duizend keer herhaal ik in mijn hoofd jouw woorden
Alsof de betekenis niet eerder duidelijk was
Onduidelijk aan wie zij toebehoorde...
Ik jouw ontbrekende onverdeelde aandacht mis, nu pas.
woorden die hun doel leken te missen
Waarvan een duidelijk verklaring tot de dag van vandaag ontbreekt
Maar eenmaal uitgesproken, nooit meer uit mn hoofd te wissen,
Ik hoop zo dat het jouw ook steekt
Mn hoop is vervlogen
Het is nu echt te laat
De woorden die je koos
Breken voorgoed onze rode draad
Zelfs als er een weg terug is,
Is alles kapot en niet meer ongedaan te maken
Mijn hart beschadigd
Liefde in slaap gesukkeld om nooit meer te ontwaken

Liesbeth Cordia

"Maassluise roofbende op heterdaad betrapt"

Het heeft even geduurd, maar de zaak rondom het mysterie is dan eindelijk opgelost.

Al weken werd het normaal zo rustige Maassluis in de greep gehouden door een reeks misdrijven welke op zn zachtst gezegd nogal "vreemd" te noemen waren.

Zonder enig spoor verdwenen er namelijk koekjes, broodjes en eierkoeken. De dieven leken een vreemde voorkeur te hebben voor gluten- en/of tarwevrije producten.

Hoewel alle middelen werden ingezet om de dieven op heterdaad te betrappen, ontbrak elk aanknopingspunt en werd het onderzoek vorige maand dan ook stilgelegd i.v.m. een doodlopend spoor.

Een 28-jarige maassluise moeder van drie betrapte de bende op heterdaad in haar eigen woning;

"Ik schrok me natuurlijk kapot en kon mijn ogen niet geloven! Met mijn handdoek om mn heup kwam ik nietsvermoedend uit de douche toen ik gestommel hoorde in de woonkamer. Ik besloot polshoogte te nemen en was natuurlijk ontzettend geschokt toen ik de dieven op de grond achter mijn tafel een spelteierkoek zag verorberen", aldus de heldin.

De hulpdiensten waren snel ter plaatse en in afwachting van hun vervolg kunnen de maassluizers weer rustig ademhalen.

Voor Liesbeth Cordia, de 28-jarige vrouw uit Maassluis die de rovers heeft ontmaskerd is binnenkort een huldiging in haar woonplaats waar ze een lintje zal ontvangen voor haar heldendaad.

Zacht eitje

Met een brok in mn keel rijd ik terug naar huis.

In de buurt van de studio a.k.a. het Eve's Fall thuishonk zit een stukje bos/moeras (zo bleek) naast een autoweg.

Dit is een behoorlijk druk stuk weg daarom schrok ik me dood toen ik plots een koddig klein felixkitten zag oversteken richting moddergebiedje.

Vanmiddag zat ik namelijk nog te mijmeren over een nieuwe kitten, als speelmaatje voor mijn kleine rode schatje. Dit leek het lot, dit zwerfkatje moest ik redden van het hobobestaan.

Nog steeds gaat er geen dag voorbij zonder dat ik denk aan mijn kleine rode vriend die in april 2012 onder de wielen van een grote gemene auto terecht kwam. Des te groter was mijn angst dus dat zoon kleine lieve babypoes dit zelfde lot te wachten staat.

Ik raapte mn moed dus bij elkaar, slingerde mn auto aan de kant en liep op mn hoge hakjes met toevalligerwijs niet handige kittige outfit (lees: als je iemand in zo'n kort rokje langs een druk kruispunt ziet lopen vraag je je af of ze aan het werk is) richting natuurgebiedje, waar ik vervolgens met mijn rechterbeen tot mn knie in een modderpoel wegzakte waardoor ik even bang was mn schoen voor eeuwig te verliezen.

Ik trok mn been uit de zompige hoop modder (of paardenstront, wie zal het zéggen) en op het moment dat ik daar zo alléén in het verlaten gebied stond met mn modderige been bedacht ik me dat dit een slecht idee was en ik zei snel een schietgebedje in de hoop geen potloodventers tegen te komen.

Klein bang poesje had me inmiddels gezien en maakte zich snel uit de voeten richting de duisternis.

Toch zag ik hem of haar zitten en begon ik (lekker infantiel) geluiden te maken waar mijn brave afgerichtte wij-geven-zelfs-een-high-five in ruil voor blikvoer -kattenbeesten altijd direct blij op reageren. Dit katje, voor zover ik wat kon zien leek te denken: "is niet helemaal van deze wereld"....

Voor ik het wist hoorde ik mezelf zelfs zeggen "kom maar schatje, MAMA (???!) is er om je te redden! Ik wil voor je zorgen!" maar helaas mijn pogingen om dit kleine poepie te vangen met gevaar (cordiaans overdrijven) voor eigen leven waren zinloos.

Ik wilde de hoop niet opgeven maar elke stap dichter bij de kleine schat zorgde ervoor dat hij verder bij me vandaan rende tot ik er een geen idee hoe diepe greppel voor moest oversteken...dit leek me geen goed plan maar wat voelde ik me rot dat ik niets voor hem of kon doen.

Ik had em zooo graag willen redden, de kleine kat een thuis willen geven. Natuurlijk resulteerde dit kleine avondtuur dus in een emo-episode in de auto terug. Wat was 2012 eigenlijk een kutjaar.

Niet voor niets had ik besloten er geen speciaal blogje aan te wijden; naast het verlies van mn kleine rode vriend, mn operatie en algemene gezondheid, mn vader die zichzelf bijna doodreed en later epilepsie bleek te hebben, mn kleine meid met dr allergieën, mn man die te horen kreeg dat zn baan aan een draadje hangt ivm de derde ronde bezuinigingen en nog wat kleine tegenslagen had ik geen zin om dit nogmaals uitgebreid op te gaan rakelen in een blog waarin ik dan fantaseer dat 2013 zoveel anders gaat zijn...

Feit is dat ik het niet weet, al heb ik vast 1 jammerlijk feitje voor het lijstje: ik ben een zacht ei, misschien ga ik morgen wel terug met kaplaarzen en een regenpak om mijn lotsbestemming te vervullen en dat poesje te redden.
Wie helpt?

Frodo is er nog

Met alle kracht die ik nog in me heb, weet ik nog net te voorkomen dat ik een vrije maar dodelijke val maak in een plots ontstaan ravijn dwars door mn woonkamer heen.

Hoewel mijn hart van adrénaline tekeergaat voel ik naast angst ook een plotselinge vreugde opwellen; waar vroeger het huis van mn vervelende buurman stond (vanaf hier "frodo" genaamd) ligt een ogenschijnlijk kilometersdiepe geul.

Half maassluis lijkt te zijn opgeslokt door moeder natuur. Gek genoeg is het eerste wat ik me bedenk "zou ik nog 3g hebben?". Dit is uiteraard niet het geval want ik heb T-Mobile.

Mijn kinderen lijken in tegenstelling tot nachten waarin er geen polarshift plaatsvond door alle teringherrie en chaos heen geslapen te hebben.

Net op het moment dat mijn man met een bos bloemen blij door de plaats waar ooit een tochtende voordeur zat komt aangelopen vliegt er een regenboogpoepende roze eenhoorn uit de krochten van de hel naast mijn huis en weet ik dat ik blijkbaar even was ingedut.

Ik schrik wakker, kijk uit mijn raam en zie dat mijn huis nog steeds aan dat van frodo vastzit. De wereld is er nog, niet vergaan en ook geen spoor van een ruimteschip. Net als het 3g netwerk op mn telefoon. Terug naar de orde van de dag dus, voor nu is dat slapen. Welterusten!

Gaat de wereld naar de klotenballenfabriek?

Ja, dat is bijna net zo zeker als het feit dat ik iedere maand rond volle maan ongesteld ben.

Of dat einde van de wereld of hoe je het wilt noemen ook samen valt met de voorspelling van het meest bloeddorstige volkje uit de geschiedenis? Dat valt te betwijfelen. 

Naast het feit dat er een enorme lijst van flatervoorspellingen te vinden is op wikipedia*, 

heb ik weinig vertrouwen in de spirituele bovenmenselijkheid van de maya's. 

Op z'n zachtst gezegd was dit namelijk een nogal bloeddorstig volkje zoals ik al eerder zei.

Een potje prehistorisch voetbal eindigde met het onthoofden van de verliezende partij zijn aanvoerder en als het een tijdje niet had geregend gooiden ze om de watergod vrolijk te stemmen een menselijk offer in hun enige natuurlijke bron van drinkwater na hem of haar eerst te hebben afgeholpen van een kloppend hart.

De maya's zijn voor zover ik op de hoogte ben (met dank aan discovery) dan ook hun eigen mooie stad ontvlucht omdat er alleen nog verontreinigd water was waardoor de mensen door de ranzigste etterverknettering en builenpest van het drinken van dit lijkenwater massaal stierven.

Ook heb ik me laten vertellen dat ze er in de cyclus die ze beschrijven in hun voorspellingen er vanuit gaan dat de aarde al 2x heeft doorgemaakt wat er morgen moet gaan gebeuren. 

De eerste keer waren de aardse bewoners namelijk van modder en de tweede keer van hout maar miste ze emoties (gemiste kans als je het mij vraagt. Wat heb je nou aan emoties, als we die niet hadden hadden we nu misschien een goed kabinet gehad). Nou ben ik geen drs. of geniaal meesterbrein, maar ik denk dat dit verhaal over mensen van modder of van hout op zich al aangeeft hoe serieus we deze voorspelling zouden moeten nemen.

Voorspellingen zijn altijd maar een beetje vaag naar mijn mening. Als ik volgende week de horoscoop lees van deze week, zijn er ongetwijfeld dingen die kloppen. Niet omdat de sterrenkijker van de tina of de viva echt een geloofwaardig kijkje nemen in een glazen bol, maar meer omdat we het hebben over dingen die allemaal te voorspellen zijn met kansberekeningen en een natte vinger in de lucht.

Als mijn horoscoop zegt: misschien wint u een prijs. Is de kans namelijk groot dat ik meteen een paar krasloten koop en meedoe aan een wedstrijd en dan is de kans inderdaad aanwezig dat ik win en mocht dan dan weer zo zijn dan had mn horoscoop inderdaad gelijk! ;)

Zo is dat ook met alle natuurrampen die al voorspeld waren en allemaal zijn "uitgekomen". Natuurrampen gebeuren al decennia lang. Omdat we tegenwoordig nogal mediageil zijn en de hele dag op ons mobieltje en tv het laatste nieuws volgen zijn we van alles wat er gebeurd op de hoogte. Tsunami's, overstromingen, noodweer en andere natuurrampen gebeuren bijna dagelijks. Vroeger hoorde je alleen de ergste en als je geen abo had op de krant of de hele week geen radio kon luisteren omdat dit alleen voor rijke poeperts weg was gelegd wist je helemaal niet dat het was gebeurt.

Sommige rampen herhalen zich nou eenmaal. Een actieve vulkaan gaat een keer uitbarsten, daar heb ik geen sterrenkijker voor nodig om dat vast te stellen.

Boeiend vind ik op z'n minst wel hoeveel mensen nu hysterisch hun status op Facebook updaten met zogenaamd sarcastische afscheidberichten en lolligheid dat ze op de laatste dag van de aarde gewoon moeten werken. 

Hoewel niemand zegt er in te geloven, zijn er wel degelijk mensen die er letterlijk van wakker liggen en zijn er zelfs avondvullende televisieprogramma's over mensen die alles maar dan ook alles doen om te zorgen dat ze de eerste jaren na doomsday kunnen overleven in hun kelder met astronautenvoer en geweren in de aanslag. 

Nou is het op zich al vrij zorgbarend wat voor volk er dus straks overleefd en wat dat straks doet met de gemiddelde intelligentiegraad van de mensheid mocht er wel iets raars gebeuren. Want zeg nou zelf; 

Ze hebben geheime voorbereidingen getroffen en geheime verschuilluiken die iedereen wereldwijd al heeft kunnen aanschouwen inclusief close-ups van vluchtroutes en plaatsen waar meer munitie en eten is te vinden op de internationale tv (doomsday preppers op jawel: discovery). Dus hoe slim kunnen ze zijn.

Een hoop mensen die ik ken geloven niet (meer) in God. Maar wel in een vage voorspelling van een volkje wat het zelf maar in kleine getallen heeft overleefd door hun eigen dommigheid. Dat zelfde restje maja's liet zich filmen door Ymke en Britt vorig jaar en wist wijselijk te melden dat we nog kans hadden te overleven als we maar voldoende bloedoffers brachten en ons zouden wenden tot de goden met gebeden.

Persoonlijk ben ik van mening dat als de wereld inderdaad morgen kapot gaat, dit hoogstwaarschijnlijk komt door een (of meer) meteoor. Niet vanwege die voorspelling, maar omdat (ook weer dankzij discovery) we dagelijks een heleboel keer (vraag me niet om precieze getallen) al redelijk vaak  op het randje van verdommenis balanceren door alle passerende meteorieten langs onze kleine blauwe planeet. Het is dus gewoon een kwestie van tijd, maar een meteoor zal op een bepaalde dag ongetwijfeld een keer uit zijn baan raken en de aarde op zijn minst een klein beetje vernachelen.

Wanneer? Geen idee.... maar mijn majakalender loopt in ieder geval in 2013 gewoon door! ;) 

* lijst van (mislukte) voorspellingen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_voorspellingen_van_het_einde_van_de_wereld

Fijne voorbereidingen!

Het is weer bijna zover. Kerst en oud en nieuw zitten eraan te komen.

Persoonlijk ben ik er niet zo dol op. Niet vanwege alle vrolijke dingen als kerstbomen en jezelf volproppen met de hele familia tijdens het gourmetten maar vanwege al die voorbereidingen en vuurwerk.

Ik heb een schijthekel aan vuurwerk en snap ook niet dat mensen er geld voor over hebben maar het meest irritante vind ik nog wel kerstpost.

Kaarten krijgen is leuk, kaarten schrijven is een tijdrovende bezigheid. Ook daar komt de gierige scrooge in mij naar boven want eerlijk gezegd vind ik het allemaal maar zonde van mijn geld.
Vorig jaar bleek het ook weggegooid geld want ik kwam medio februari een stapel kerstkaarten voorzien van adressen en postzegels tegen in een handtas die ik dus ben vergeten te posten.

Ook nu heb ik dus weer gemotiveerd kaartjes ingeslagen maar ligt die stapel dus al een week onaangeroerd in de hoek.
Mocht ik dus weer niet toekomen aan het nakomen van mijn beloftes aan mezelf mbt het sturen van kerstkaarten;

Weet dan dat het niet persoonlijk is en dat ik iedereen die me lief is natuurlijk toch wel fijne dagen wens!
Ik hoop dat het snel weer achter de rug is en iedereen zn ledematen ogen en geliefden behoudt tijdens het afsteken van vuurwerk.

Hier dan toch een kiekje met mijn beste wensen voor 2013. Mijn goede voornemens?

Volgend jaar geen moeite meer doen om kerstkaarten te kopen.

Deja vu

en zo kwam ik van een jaar geleden op mijn hyves dit blogje van mezelf tegen.
zo te zien is dit wat ik nu doormaak dus een cyclus ;)

"Cave of blunders..."

11 nov 2011, 18:03

Soms ben ik in mijn hoofd een beetje druk,
ok dat is het grootste understatement ever... maar wanneer ik dus zo'n periode doormaak waarin alles druk en tegelijk is,zijn mijn hersenen een grote soort bermudadriehoek of gapende grot waarin een hoop informatie voornamelijk verloren lijkt te gaan.

Zo ben ik al weeeken dagelijks (drie keer) mijn sleutels kwijt, vergeet ik weer alle soorten afspraken (o.a. bij het consultatiebureau *schaam*) en wil het zelfs voorkomen dat ik rond 3 uur snachts ineens denk: oja, slapen is ook nog handig (maar ik heb nog zoveeeel te doen!).

Ook de organisatie in mijn mothership (lees: luiertas) is enigzins "rommelig" te noemen (SHIT! heeft iemand een tissue? mijn baby spuugt haar fles over me heen, maar ik ben slabbetjes, spuugdoekjes, billendoekjes en schone kleren vergeten....juist #ontaard)

Maar naast het feit dat ik dingen vergeet, ga ik ook in het dagelijks leven gebukt onder mijn lichtelijk chaotische brein. Meestal beginnen mijn hersenen dan namelijk pas met denken als de woorden mijn mond al hebben verlaten... nou ben ik doorgaans al weinig subtiel (wat vind je van mijn jurk? ja... je had beter een vuilniszak aan kunnen trekken) maar waar normaal gesproken de mensen waar ik mee ben last hebben van plaatsvervangende schaamte omdat ik alles roep wat er in me opkomt, zo krijg ik zelf momenteel ook wel roze wangetjes van schaamte.

Zo ook gisteren: Ik werk tot 1 december nog tussen de babykleertjes wagens en meubeltjes bij duimeland en toen ik nietsvermoedend midden in een gesprekje viel en mij een heeele simpele vraag werd gesteld, riep het antwoord wat ik hierop gaf enigzins wat vraagtekens op...
Dit heeft wel enige inleiding nodig zodat jullie nog een beetje snappen waarom ik in godsnaam zo'n raar antwoord gaf natuurlijk.

Maar zoals de meeste mensen wel weten die mijn twitter @liesbethcordia volgen, vonden mijn man en ik het prima met drie kinderen en heeft manlief zichzelf zoals we in de volksmond zeggen "laten helpen" zo'n twee weken geleden. Dit hield de gemoederen hier thuis de afgelopen tijd dus wel bezig (denk aan verkeerde grappen over paarse/blauwe zaken die niet voor kinderoortjes geschikt zijn).

toen ik dus zonder het voorafgaande gesprek op gevangen te hebben de vraag: .....toch liesbeth? dat weet jij wel he? hoe dat zit met steriliseren? hoe werkt dat tegenwoordig? in mijn schoot geworpen kreeg: was mijn antwoord dan ook direct en op zn liesbeth's (lees: IK HEB HELEMAAL GEEN TELEFOON NODIG-HARD): Neee joh! doen ze tegenwoordig helemaal niet meer moeilijk over hoor! ze vragen of je het zeker weet, of je vrouw het goedvindt en dan een week of wat later knip knip klaar! haha......

Toen mijn collega's in canon zowat hun ontbijt over de balie heen proestten van het lachen viel het kwartje dat ze vast iets anders vroegen.... en uiteraard ging het ook over de frequentie van zuigflessen steriliseren.
Dit is dus een zo'n blunder die niemand ooit nog vergeet, en die ik dus net zo goed openlijk zelf op het internet kan verspreiden voor iemand anders het doet.

Uiteraard is dit een dagelijks terugkerend gebeuren, dat blunderen. Zo liep ik vanmiddag richting school met een vriendin en volgens langsfietsende tieners "medemilf". De vriendin in kwestie (vanaf hier S genoemd) had zojuist een fortuin gespendeerd aan hele decadente maar tikkeltje ordinaire boven de knie- laarzen. Nou heeft ze echt een figuur waar ik een moord voor zou doen en die laarzen staan haar fantastisch, maar uiteraard vroeg ze zich af of ze écht niet te ordi waren.

Waarop ik natuurlijk weer (veel te hard) meedeelde dat ze met een bodystocking een een zweepje best kunnen. Uiteraard allebei in een lachstuip roept S op haar beurt weer iets te hard: ja mijn man is niet zo van de SM haha en jij?? waar ik vervolgens natuurlijk weer veeeel te luid krijslachend op antwoord: niet mn ding hoor dan moet ik wel heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel geil zijn" ooooops op het moment dat ik het woord uitspreek voel ik dat we bekeken worden. Ik kijk even omhoog en ja hoor, BINGO! Natuurlijk lopen we net onder een balkon door waar een 30-er met klapperende oortjes in zn tuinstoeltje zit te chillen. Die kerel zal wel gedacht hebben......

Zo zie je maar, je kunt met mij momenteel niet weg als je niet te laat wil komen (lees: ik vergeet vast mn tas/sleutels/kind of wat dan ook) of voor gek wil staan omdat ik je vast deelgenoot maak van één van mijn blunders uit de onuitputtelijke cave of blunders. Als ik voor elke verkeerde uitspraak op het verkeerde moment nou gewoon een euro krijg van iemand, spaar ik toch nog even die 8 miljoen die ik volgens mn filmpje ( http://www.youtube.com/watch?v=m5rZWfbB0mo ) heb gewonnen voor 1 januari bij elkaar gok ik.

Nou bij deze dan vast mijn voornemen voor volgend jaar: minder blunders en een georganiseerde chaos ipv totale chaos in mijn brein.
dan ga ik nu maar eens doen waar ik eigenlijk voor achter de computer ging zitten en dat is orde scheppen in de chaos die "mijn postvak in" heet!  

HD-ADHD

Dat is wat het is. Ik ben niet zomaar een concentratieloze stuiterbal, nee een concentratieloze stuiterbal maar dan High Defenition.  

Mijn brein is momenteel denk ik het beste te vergelijken met een soort dramatisch chaotisch zomerkamp voor onhandelbare pubers.
Behalve dat ik alles door elkaar heen denk en het zelfs met mezelf vaak niet eens ben, ben ik ook de hele tijd alles kwijt.  

Zo had ik twee weken terug op een ochtend geen idee waar mn sleutels waren waardoor ik mijn meiden zo'n 40 minuten te laat op school bracht (ipv de gebruikelijke 2 minuten).   

De sleutels waren door mijn 1 jarige miniatuur in mn schoen verstopt. Ook had ik die week een keer mn pinpas op mn bureau liggen (thuis dus) en kwam daar pas achter terwijl ik met een volle kar bij de kassa stond in de appie. 

Toch kan het erger. Ik verkeerde enkele dagen terug namelijk in een heuse twilightzone 2.0. Want de afstandbediening was weg. Niet zomaar weg, gewoon écht wég!  

Ik vraag me vaak af of zich in mijn huis een onzichtbaar vortex bevindt. Een groot gapend gat wat zo nu en dan sokken opvreet (ik kan een winkeltje beginnen in 1-lingen), dopjes van oorbellen, haarelastiekjes, sierraden (erfstuk van mijn oma, dat zilveren horloge houdt me nog steeds nachten wakker), mijn id-kaart, pennen, theelepels, washandjes, knuffels, mn favoriete slipjes, de standaard van de kerstboom (ik weet zeker dat ik die netjes haf bewaard), fietssleutels, oordopjes, losgeld, afspraakbevestigingen en nu dus ook de afstandbediening.  

Na een uur of wat zoeken tussen de bank, onder de bank, slaapkamers, wasmanden, lades, de krabpaal, kattenbak en zelfs achter de wcpot raakte ik in paniek. Hulptroepen deden hun best hem te lokaliseren maar het mocht niet baten.   Na 6 uur zonder resultaat het hele gebied uitgekamd te hebben, staakte ik noodgedwongen de zoekactie.  Mijn kinderen hadden inmiddels namelijk honger.   Ik ging al bijna verslagen richting bed toen ik me bedacht dat ik de luiertas voor dochterlief nog even moest vullen voor de volgende dag toen ik hem samen met een natgesabbelt kaakje terugvond ik de bewuste luiertas.   

Ik zit nu dus serieus te overwegen mn huis te voorzien van bewakingscamera's in de hoop dat we dit nooit meer meemaken. 

Zoals iedereen het altijd vrolijk zegt: als je iets kwijt bent vindt je het altijd op de laatste plek waar je kijkt terug.   Dat lijkt me echter niet meer dan logisch, ik zie niet in waarom in verder zou zoeken als ik het eenmaal gevonden heb. Iets terugvinden op de laatste plek waar je kijkt is daarom ten alle tijden onvermijdelijk toch?   Ik ben benieuwd hoe lang ik het volhoud geen belangrijke items kwijt te raken deze week. Ik hou je op de hoogte via facebook!

Op de valreep

Voor ik ga slapen luister ik graag nog even radio538. Ik ben namelijk dol op Barry Paf z'n: "Op de valreep".
Dit is een onderdeel in Barries programma waarin ze een triest geval met een triest verhaal over zijn of haar liefje waar hij of zij iets mee goed moet maken of ex die hij of zij via dit programma (als last resort?) terug probeert te krijgen.

De tiepjes die meedoen klinken doorgaans als de doorsnee "Sjonny en Anita" of de Nederlandse Vicky Pollard, de raarste dingen zijn vaak aan de hand; denk bv aan een Anita die vreemdging en Sjonny terug wil omdat ze toch liever Herpes-Henk niet had afgetrokken in de fietsenstalling van de sociale werkplaats waar zowel Sjonny als Anita werkzaam zijn of Sjonny die zijn excuses aanbiedt omdat hij door een vage loop van omstandigheden een half jaar niets van zich heeft laten horen ook al woonde hij samen met Anita.
Kortom; een tafereeltje waar de gemiddelde New-kidslover niet van opkijkt.

Op het moment dat ik begon met dit blogje, nam Carla de telefoon niet op en Eddy (39) moest er een beetje van hakkelen. Spontaan vormde er in mijn hoofd een beeld van Carla met een zwarte band voor pijpen om haar lippen, pornoblond haar, goude naamketting om haar nek en een Eddy met een wit adidas-trainingspak en een toch niet zo coole golf uit 1996 (mijn excuses als Eddy eigenlijk een succesvolle ondernemer blijkt en Carla een miljoenenbedrijf leid of iets dergelijks) en om het geheel mooi af te sluiten gooit Barry er de titelsong van New Kids Nitro tegenaan, namelijk: Hoeren neuken, Nooit meer werken.

Wat ik me vooral afvraag is: Waarom....WAAROM geef je je in godsnaam op voor zo'n programma. Je weet van tevoren dat je deelname gebruikt wordt om jou publiekelijk voor schut te zetten voor de kijk/luistercijfers. Niet dat ik daar wat op tegen heb hoor, don't get me wrong "VOORAL DOORGAAN!" Ik luister en namelijk heel graag naar dit soort programma's maar ik begrijp de drive niet van die mensen die meedoen, maar ik ben de eerste die haar agenda leegmaakt voor een "op-de-valreep-marathon", dat wil ik voor geen goud missen namelijk! ;)

Neem nou voorrondes van X-factor of andere talentenjachten: waar de voorselectie niets meer of minder is dan speurtocht naar smaakmakende televisie. Die mensen die wij met zn allen met een bak popcorn op schoot uit zitten te lachen zijn dan namelijk al voor een jury auditie wezen doen en weten zelf vaak dus echt niet beter. Denkend dat iemand ze goed genoeg vond om de voorselectie die eraan vooraf ging te doorstaan gaan ze finaal af voor honderduizenden kijkers die (net als ik) compleet de slappe lach krijgen van de trieste vertoningen die voorbij komen.

Vaak zijn die smaakmakende audities dan ook nog terug te vinden op youtube e.d. en dat achtervolgt je dan dus voor de rest van je leven. Zelf ben ik ook slachtoffer van dit betreffende onderwerp. Mijn vader heeft namelijk ook alle momenten die ik zelf doelbewust zo ver mogelijk in de krochten van mijn geheugen gestopt had schaamteloos op youtube gekwakt. Nou zal ik daar weinig schade aan overhouden gok ik, maar denk eens aan de Anita's onder ons die meededen aan programma's als op de valreep.

Je toekomstige werkgever googled tegenwoordig eerst je naam voor hij je uitnodigt op gesprek. Als dan blijkt dat je in een radioprogramma uitvoerig spijt betuigd van een ruksessie in het fietsenhok met Herpes-Henk denk ik dat je die baan wel kan schrappen van je wishlist. Naast het feit dat je je toekomst dus ook nog eens best wel kan beschadigen betwijfel ik of een relatie die ten dode opgeschreven is, te redden is door iemand midden in de nacht (niet te vergeten LIVE OP DE RADIO) op te laten bellen door een dj en voor het blok te zetten of hij of zij het goed wil maken. Als die persoon daarna nog iets met je te maken wil hebben heb je vast gelijk en zijn jullie voor elkaar gemaakt. Want iets kanslozers als dat bestaat volgens mij gewoon niet.

Morgen luister ik uiteraard toch weer, want hoe kansloos het ook is en wat de gevolgen dan ook zijn dat is mijn probleem niet. Wie dit nog nooit gehoord heeft: je kunt de fragmenten van op de valreep terugluisteren via: www.538gemist.nl.

Mijn Echtgenoot ligt alweer even, dus om te voorkomen dat ik morgen Barry moet bellen met het verzoek
mn relatie publiekelijk te lijmen omdat ik altijd te lang bezig ben met dingen die geen reet te maken hebben met gaan slapen en aanverwante bezigheden ;) ga ik hier nu een eind aan maken.

XL

test

test test test yay, mijn blog is een feit :) Ik ga me maar eens verdiepen in de materie, want ik snap eigenlijk nog geen reet van het menu. Ik wens iedereen sterkte en plezier met het lezen van mijn hersenspinsels. Tot mn volgende blog! Xl